عطار نيشابورى ذكر ابن محمّد جعفر صادق آن سلطان ملتِ مصطفوى ، آن برهانِ حجت نبوى ، آن عاملِ صدّيق ، آن عالمِ تحقيق ، آن ميوهء دل اولياء ، آن جگر گوشهء انبيا ، آن ناقد على ، آن وارث نبى ، آن عارفِ عاشق ، جعفر الصادق . گفته بوديم كه اگر ذكر انبياء و صحابه و اهل بيت كنيم ، كتابى جداگانه بايد ساخت ؛ اين كتاب شرح اولياست كه بعد از ايشان بوده‌اند اما به سبب تبرك به صادق ابتدا كنيم كه او نيز بعد از ايشان بوده است و چون از اهل بيت بود و سخن طريقت او بيشتر گفته است و روايت از وى بيشتر آمده است ، كلمهء چند از آن او بياوريم كه ايشان همه يكىاند چون ذكر او شود از آن همه بود . نبينى كه قومى كه مذهب او دارند مذهب دوازده امام دارند ، يعنى يكى دوازده و دوازده يكى . اگر تنها صفت او گويم ، به زبان و عبارت من ، راست نيايد كه در جملهء علوم و اشارات و عباداتِ بىتكلف به كامل بود و قدوهء جملهء مشايخ بود و اعتماد هم بر وى بود و مقتداى مطلق بود . هم الهيان را شيخ بود و هم محمّديان را امام و هم اهلِ ذوق را پيشرو و هم اهلِ عشق را پيشوا و هم عبّاد را مقدّم ، هم زهاد را مكرّم ، هم صاحب تصنيف حقايقى هم در لطايف تفسير و اسرار تنزيل بىنظير بود و از باقر بسيار سخن نقل كرده است و عجب دارم از آن قوم كه ايشان خيال بندند كه اهل سنت و جماعت را با اهل بيت چيزى در راه است كه اهل سنت